Αποδομώντας την Ψυχοπαθολογία

Αποδομώντας την ψυχοπαθολογία βιβλίο

Αυτό το προσβάσιμο βιβλίο παρέχει μια κριτική προσέγγιση των θεσμών, των πρακτικών και των παραδοχών που αποτελούν τη βάση της «ψυχοπαθολογίας».
Οι συγγραφείς, που προέρχονται από τους χώρους της κλινικής ψυχολογίας, της ψυχιατρικής κοινωνικής εργασίας, της διδασκαλίας της ψυχολογίας και της έρευνας δράσης, ασκούν κριτική στις κυρίαρχες παραδόσεις του πεδίου της ψυχοπαθολογίας.
Συγκεκριμένα:
– Αναλύουν την έννοια της «ψυχοπαθολογίας» ως ενός συμβατικού όρου στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, μέσα από τη γλώσσα και τους θεσμούς που την υποστηρίζουν.
– Διερευνούν τις συνέπειες των αποδομητικών ιδεών για τις θεωρίες και τις πρακτικές που συντηρούν τις κλινικές θεραπείες.
– Προσφέρουν έναν εναλλακτικό τρόπο θεώρησης της «ψυχοπαθολογίας» και παρουσιάζουν παραδείγματα κριτικής επαγγελματικής δουλειάς και καλής πρακτικής.
Πρακτικό και ξεκάθαρα γραμμένο, το βιβλίο Αποδομώντας την Ψυχοπαθολογία αποτελεί ένα εξαίρετο κείμενο για φοιτητές και επαγγελματίες μιας πληθώρας επιστημονικών πεδίων που εργάζονται στην κατεύθυνση της κατανόησης της ψυχικής υγείας και ασθένειας.

Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα

Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα βιβλίο

Από τότε που υπάρχουν ψυχοφάρμακα, πολλοί νοσηλευόμενοι κόβουν από μόνοι τους τα φάρμακά τους. Μπορούμε να υποθέσουμε σε πόσους απ’ αυτούς εμφανίζεται, μόνο και μόνο γι’ αυτό, μια «υποτροπή», που τους οδηγεί φυσικά σε μια νέα αναγκαστική λήψη ψυχοφαρμάκων. Είμαι σίγουρος ότι πολλές τέτοιες προσπάθειες θα στέφονταν με επιτυχία, αν οι ενδιαφερόμενοι και οι οικογένειές τους γνώριζαν τα πιθανά προβλήματα και είχαν μια εικόνα για το τι πρέπει να κάνουν, ώστε να μην οδηγηθούν στην υποτροπή. Οι επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν σκέφτονται σχεδόν καθόλου πώς να υποστηρίξουν τους πελάτες τους, όταν αυτοί αποφασίσουν να κόψουν τα φάρμακα. Ωστόσο, το να γυρίζουμε την πλάτη σ’ αυτούς τους ανθρώπους και να τους αφήνουμε ν’ αντιμετωπίσουν μόνοι το πρόβλημά τους, δείχνει χαμηλού επιπέδου συναίσθηση ευθύνης.

Ψυχιατρική με αρχή, μέση και τέλος: Δρόμοι εξόδου από τη χρονιότητα

Ψυχιατρική με αρχή, μέση και τέλος, δρόμοι εξόδου από τη χρονιότητα βιβλίο

Ο συστηματικός τρόπος προσέγγισης στην αντιμετώπιση των ψυχιατρικών περιστατικών μπορεί να είναι χρήσιμος, γιατί αναπτύσει περιγραφές λύσεων εκεί που μέχρι τότε επικρατούσαν περιγραφές προβλημάτων. Στη διαδικασία αυτή μπορούν οι ασθενείς μας να μας συμπαρασύρουν δημιουργικά με τη συμπεριφορά τους σε ασυνήθιστους τρόπους σκέψης. Το γεγονός ότι σ’ αυτή την πορεία το χιούμορ όχι μόνο δεν λείπει, αλλά και συχνά κυριαρχεί, δεν είναι μόνον ευχάριστο αλλά και ιδιαίτερα χρήσιμο. Η αποκατάσταση ενός ασθενούς δεν είναι μία γραμμική διαδικασία, που το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο και οφείλει να οδηγεί δε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Το να δουλεύεις αποκαταστασιακά υπονοεί πολύ περισσότερο την υποχρέωση να καθιστάς δυνατή την ανάδυση της ατομικότητας, να τιμάς την αυτονομία και να επιχειρείς από κοινού με τον ασθενή έναν περίπατο στην αγορά των δυνατοτήτων. Την επιλογή μένει να την κάνει ο ίδιος.

Αντί της ψυχιατρικής: εναλλακτικά μοντέλα συνάντησης με τον ψυχικό πόνο

Εναλλακτικά μοντέλα συνάντησης με τον ψυχικό πόνο βιβλίο

Τι μπορώ να κάνω όταν τρελαίνομαι;
Πού βρίσκω αξιόπιστη βοήθεια για έναν συγγενή ή μια φίλη που βρίσκεται σε ανάγκη;
Πώς προστατεύω τον εαυτό μου από μια ακούσια νοσηλεία;
Πού μπορώ να ανταλλάξω απόψεις με ανθρώπους που σκέφτονται σαν εμένα πάνω στην προσωπική μου ψυχιατρική και βιογραφική ιστορία;
Πώς μπορώ να δράσω ενεργά ως συγγενής ή φίλος κάποιου που διάγει αυτή την κατάσταση;
Τι να κάνω, όταν δεν αντέχω πια να συνεχίσω να δουλεύω στο ψυχιατρείο;
Ποιες εναλλακτικές υπάρχουν προς το ψυχιατρείο; Πώς μπορώ να συμμετέχω στη δημιουργία τους;
Αν υποτεθεί ότι πρέπει να καταργηθεί η ψυχιατρική: τι προτείνετε … αντί της ψυχιατρικής;

Σ’ αυτά τα κεντρικά ερωτήματα απαντούν είκοσι οκτώ συγγραφείς – άνθρωποι με προσωπική ψυχιατρική εμπειρία, γιατροί, θεραπευτές, νομικοί, κοινωνικοί επιστήμονες, ψυχίατροι και συγγενείς από πολλές χώρες.

Ο μύθος της χημικής ίασης

Ο μύθος της χημικής ίασης

Από τη δεκαετία του `60, ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την αντίληψη ότι τα φάρμακα μπορούν να θεραπεύσουν τα προβλήματα που στις μέρες μας αποκαλούνται “ψυχικές ασθένειες”· προβλήματα που στο παρελθόν ήταν γνωστά με όρους όπως παραφροσύνη, τρέλα, παράνοια και νεύρωση. Με τη λέξη “ίαση” εννοώ την αντίληψη ότι τα φάρμακα μπορούν να βελτιώσουν τα συμπτώματα βοηθώντας να διορθωθεί ο υποκείμενος παθολογικός μηχανισμός που εικάζεται ότι τα προκαλεί. Αυτός ο τρόπος σκέψης εξαπλώνεται, όλο και περισσότερο, και εκτός της ψυχιατρικής και τα φάρμακα έχουν φτάσει να θεωρούνται ότι έχουν θεραπευτικό ρόλο σε όλες τις καταστάσεις όπου οι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν είναι αποδοτικοί ή δεν λειτουργούν τόσο καλά όσο θα έπρεπε. Τέτοιες καταστάσεις “διαγιγνώσκονται” ως κατάθλιψη, δυσθυμία, άγχος, κοινωνική φοβία, κατάχρηση ουσιών, ψυχαναγκαστική διαταραχή αγορών, προεμμηνορροϊκό σύνδρομο κ.τ.λ., και συνταγογραφούνται φάρμακα για την αντιμετώπισή τους. Η ιστορία για το πώς φτάσαμε να βλέπουμε τα φάρμακα με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή ως ειδικές αγωγές για ειδικές ψυχικές διαταραχές (ή συλλογές συμπτωμάτων), και το ερώτημα του αν αυτός ο τρόπος σκέψης είναι σωστός ή δικαιολογημένος, αποτελεί το αντικείμενο αυτού του βιβλίου.

Η Joanna Moncrieff διδάσκει στο Τμήμα Επιστημών Ψυχικής Υγείας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (University College London), και είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Δικτύου Κριτικής Ψυχιατρικής (Critical Psychiatry Network).